Anafor
Anafor Gözlerinin içine bakıyordu. Doğruca içine. Dedektifin, adeta bir karadelik gibi tüm hayatını içine çekmiş o siyah gözbebeklerine. Bakıyordu ki, yaşadığı korkulardan beslenebilsin. Bakıyordu ki, yaşadıklarına, daha doğrusu yaşayacak olduklarına olan bakış açısını öğrenebilsin. Amacını anlayabilsin. Bakmakta olduğu o durgun gözlerinin tam tersi, dedektifin kalan tüm vücudu yaşama tutunma isteği ile çırpınıyordu. Fazla uzun sürmeyecekti bu mücadele. Ancak gene de umudunu kaybetmemişti kasları. Boynundaki yarıklardan oluk oluk boşalırken kan, gözleri doluyordu. Yaşla, korkuyla, ve çaresizlikle. Ellen tamamen sakindi. -Özür dilerim dedektif. Ama sizi bir nevi uyarmıştım. -Ne... Neden? Neden yaptın? -Dedim ya. Henüz bilmiyorum. Ellen, dedektifin çaresizliğinden haz alıyormuşçasına gülümsüyordu. -Kendinizi yormayın dedektif. Son nefeslerinizi verimli kullanın. Tıpkı ilk nefesinizmişçesine çekin içinize. Biz böyle yapıyoruz. Ölürken insanın hayatı bir film şeridi gibi gözlerinin önünden...