Laviolero
Laviolero Başucundaki telefon titremeye başlar başlamaz gözlerini açtı. Uykusunu son derece hafif, dikkatini her zaman en üst seviyede tutardı. Bilincinin uyku halinden normale dönmesi, sıradan bir insandan çok daha hızlı olur, bu da her daim hazırlıklı olmasını sağlardı. Ekrana baktığında arayanın Shirley olduğunu gördü. Duyacaklarının hoşuna gitmeyeceğini biliyordu. -Shirley? -Evden çıkman gerekiyor. Geliyorlar. -Tamam? -İkinci tesiste benimle buluş. -Saptırıcılar hazır mı? -Yolca çıktılar bile. Acele et. Perdeyi aralayarak dokuzunca kattan aşağıya hızlıca göz gezdirdi. Görünürde bir tehlike olmasa da polis arabalarının siren sesleri uzaktan kendilerini duyurmaya başlıyorlardı. Er ya da geç bugünün gelceğini biliyordu. Fakat anlayışla karşılarsınız ki bir felaket yaklaştığının her türlü belirtisini gösterse de siz inatla kafanızı bir başka yöne çevirir, felaketin sizin başınıza geleceğini düşünmek etmek istemez, bu yüzden de gerçek olmadığına kendinizi inandırırsınız. Tabi ki Laviole...