Anımsama
Anımsama Onu ilk gördüğüm anı hala dün gibi hatırlıyorum. İncecik bir ağaç dalına oturmuş, babasının günlerce uğraşıp, ekip biçtiği, alın teri ile beslediği pancarlara göz kulak oluyordu. Sarı saçları, tam arkasında kalan güneş ile birleşiyor, mavi gözleri gökyüzü içinde yeni ufuklar açıyordu. Kimdi peki bu kız? Bir ay sonra öğrenecektim ki, adı Ruth imiş. Kolay olmadı onunla ilk tanışmam. Henüz on iki yaşındaydık. Annemin vefat etmesinden sonra babam tamamen ayrılmak istemişti şehirden. Sonuç olarak da buraya taşınmıştık. Babam hep böyle yapardı zaten, kaçar giderdi geçmişinden. O zaman bilmiyordum ancak ben de tam tersini yapacaktım hayatım boyunca, geçmişe geri dönmeye çalışacaktım. İkisinin de pek bir anlamı yoktu tabi. Düz bir çizgi değildi ki hayat bir oraya bir buraya istediğiniz gibi ilerleyesiniz. Mesela ödev yapmak gibi sıkıcı işlerle uğraşırken yokuş yukarı olurdu zaman çizgisi, ilerlemek çok zaman alırdı. Henüz bir insanın neden bir başkasına zarar vermek isteyeceğine anlam...