Daha İyi Bir Neden

Daha İyi Bir Neden

Saat gece on bir olmuştu. İş için geldiğim California'da altıncı günümü bitirmek üzereydim. Altı gün diyorum ancak bana sorarsanız sanki haftalardır buradaymışım gibi hissediyordum. Zaman geçmek bilmiyordu bir türlü. Otelin o aptal, beyaz duvarları üzerime üzerime geliyordu. Aslında böyle iş gezilerine çıktığımda genellikle otellerin tasarımı öyle hoş olurdu ki oraya neden geldiğimi unutuncaya kadar kalmak isterdim. Burada ise tam tersi: Artık işim bitsin de bir an önce gideyim diye can atıyordum. Basık tavan, küçücük camlar… Kabul ediyorum otelin konumu sahile oldukça yakındı. Üzerine bastığınız anda ruhunuzu yumuşacık edecek çimenleriyle ve rengârenk çiçekleriyle dolu bahçesi de insanı oldukça cezbediyordu fakat içini kim tasarladıysa deli falan olmalıydı. Daha fazla burada yatıp iç daraltıcı düşüncelerle boğuşamayacağıma karar verdim. Odanın kapısını açtım. Her yer kapkaranlıktı. Kahverengi irisimin neredeyse hepsini ele geçirmiş göz bebeğim ile önümü zar zor görerek uzun koridordan ilerledim ve dışarıya çıktım. Sahil kokusu şimdiden burnuma ulaşmış beni yanına çağırıyordu. Ona hayır diyemezdim tabi ki. Yolu biliyordum, yürüyüşe koyuldum. Sokaklar tam da tahmin ettiğim gibi en kalabalık evrelerine ulaşmıştı. Sahildeki deniz manzaralı tatlıcılar, açık hava diskoları, canlı müzikli restoranlar... Hepsi doluydu. Bunlar beni fazla ilgilendirmiyordu tabi ki, benim daha çok deniz umurumdaydı çünkü. Para ile satın aldığımız sahte manzaralar değil, doğanın bize hediye ettikleri mutlu ediyordu beni. Yaklaşık on beş dakikalık yürüyüşten sonra sahilin kumlarına kendimi bırakmıştım bile. Yumuşacık kumu her avuçladığımda dertlerim de parmaklarımın arasından dökülen kum taneleri gibi ayrılıyorlardı benden. Çöküp denizi seyre koyulduğum vakit fark ettim ki California'ya ilk gelişim olmasına rağmen karşımda duran manzara çok tanıdık geliyordu. Gözümde lise anılarımın canlanmasına sebep olmuştu. Bundan çok çok önceleri arkadaşlarla toplanır, plaja oturup bir yandan biralarımızı yudumlar bir yandan dertlerimizi anlatırdık birbirimize. Hani şu göğüs kafesimizi içeri bastıran dertlerimizi, yaşamı zorlaştıran. Düşünüyorum da her şeyi konuşurduk biz. Ne şanslıymışım! Kendimle konuşuyormuş gibi konuşabildiğim arkadaşlarım varmış.

-Selam

İri gözlü, siyah saçlı bir kadın yanıma geldi.

-Eşlik edebilir miyim?

-Tabii.

Sakince oturdu. Üzerinde beli açık beyaz bir tişört vardı. Altına da mavi şort giymişti.

-Ne yapıyorsun?

-Biraz dolaşmaya çıkmıştım.

-Ben neredeyse her gün bu saatlerde yürüyüş yaparım. Seni daha önce görmemiştim.

-Burada yaşamıyorum. Daha yeni iş için geldim.

-Demek iş için.

Gözlerine bakakalmıştım. Sanırım biraz fazla kaptırmışım kendimi, sorgulayıcı bir ifade ile gözlerini kısıp kafasını hafif sola yatırdı. Ben de gözlerimi kaçırdım.

-Ne iş yapıyorsun?

-Fuar için yer ayarlıyorum diyelim kısaca. İşim biraz karışık, bazen ben bile ne yaptığımı anlayamıyorum. Zaten bu iş gezileri dışında tüm günüm ofiste bilgisayardan dizi izlerken geçiyor.

Hafifçe gülümsedi. Yanağının sağ tarafında tatlı bir gamzesi vardı.

-Sen burada yaşıyorsun herhalde?

-Bilmem, sence?

O öyle sorduktan sonra yüzü tanıdık gelmeye başladı.

-Seni daha önce gördüm mü?

-Sanmıyorum. Adım Elena bu arada.

-Jimmy, memnum oldum.

-Hadi canım. Sende hiç Jimmy tipi yok.

-O ne demek ya? Ne tipi var öyleyse?

-Yani, Jimmyler zayıf olur.

-Az önce bana şişko mu dedin?

-Hayır, Jimmyler sıska olur. Sen daha çok Mike gibisin.

Karşımda uçsuz bucaksız deniz olsa da ben onun gözlerindeki maviyi görmeyi tercih ediyordum. Çünkü onun mavisi bir başkaydı. Gökyüzünden daha sonsuz, okyanuslardan daha hırçın, dünyadaki tüm kuyulardan daha derindi gözleri. Sanki bir saniye daha baksam havalanacaktım yukarı, sörf yapacaktım o dev dalgaların üzerinde, depderin kuyuya bırakacaktım ki kendimi, dibe vurduğumda beni yukarı çekebilsin.

-Geceleri böyle dışarı çıkmayı seviyor musun?

-Geceleri pek uyuyamam.

Gece kelimesini duymak bile içimde bir ürperti oluşturmuştu. Bazı kelimeler vardır, anlamından farklı şeyler canlanmasına sebep olur ya kafanızda. Öyle kelimelerdir ki, kendilerine özgü renkleri vardır. Duyduğunuz anda burnunuza bir koku gelir, ruh halinizi değiştirir. Gece kelimesi benim o kelimelerden biriydi.

-İlk insanlar güneş battığında kendi düşüncelerinin onları öldürdüğünü fark etmişler ve geceleri uyumaya karar vermişler. Ben de o zamandan kalan bu geleneğe kafa tutuyorum.

-Asi ruhluyum diyorsun.

-Daha ergence ifade etmek istersek evet.

-İlk söylediğin çok derin bir sözdü zaten. Twitter'dan mı buldun?

-Yapıyoruz arada bir şeyler.

Acaba eski bir arkadaşımdı da benimle dalga mı geçiyor diye durup düşündüm. Hayır, yüzü tanıdık gelse de böyle birini tanımıyordum ben. Görmüş olsam kesin hatırlardım.

-Demek hem işini yapıp para kazanıyor hem de geziyorsun he? Birçok insanın hayalini yaşıyorsun doğrusu.

-Sadece birçok kişinin değil, en önemlisi kendi hayalimi yaşıyorum. Gezmeyi çok severim.

-Kim sevmez ki?! Hiç gitmediğin yerlere gitmek, ta yüzyıllar önce yapılmış inanılmaz sanat eserlerini canlı canlı görmek, ne bileyim insanlara hava atmak.

-Sanırım benimki bunlardan öte, daha çok bir nevi kurtuluş.

-Neyden kurtulmak mesela?

-Gezmek bana ne kadar özgür olduğumu hatırlatıyor. Zaten hep böyle oldu benim için. Küçükken annemle sürekli tartışırdık. Ben de çocukluk aklımla küçük bir çanta bulup içine en sevdiğim oyuncakları ve kumbaramdaki bozuklukları doldururdum. Bunu yaparken de evden kaçtığımı ve ailemin bunu fark edince ne kadar üzüldüğünü hayal edip mutlu olurdum. Çünkü bana kızdıklarında beni sevdiklerini unuttuklarını düşünüyordum ve ben uzaklaşınca da sevdiklerini tekrar hatırlayacaklardı.

-Kaçtın mı peki?

Yeni tanıştığım birine anlatmam gerekenden çok daha fazlasını anlatıyordum sanırım. Yine de devam ettim.

-O kadar küçükken hiç kaçmadım tabiki. Fakat büyüdükçe tartışmalar şiddetlenmeye başladı. Annem sürekli gergindi, bu babamı ve beni de geriyordu. Evde sinir bozucu, ağır bir atmosferin oluşmasına neden oluyordu. Babam ilk defa eve sarhoş halde geldiğinde on iki yaşımdaydım. Önünü zar zor görüyordu. Kendini iyice alkole vermişti artık. O geceyi hiç unutmuyorum çünkü o gün ilk kısmi evden kaçışımı gerçekleştirdim. Kısa bir yürüyüşe çıktım. Hiç de hayal ettiğim gibi olmuyormuş. Bulununca beni sevdiklerini hatırlayamadılar. Sadece daha çok azar işittim. O zamandan beri hep özgür olmak istemiştim. Ancak bunun bir sonu yoktu. Fark ettim ki ben büyüdükçe kafamdaki özgürlük tanımı da büyüyordu. İlk başlarda aileden kurtulmaktı özgürlük. On yedi yaşımda ayrı eve çıkarak bunu başardım. Sonra yaşadığım yerden uzaklara gitmekti. Başka bir şehre mesela. Sonra başka ülkelere gitmek oldu. Ardından âşık oldum. Platonik bir aşk. Özgürlük onu aklımdan çıkarmak olmuştu benim için. O zaman anladım ki asıl özgürlük, başarması gerçekten zor olan asıl özgürlük bedensel bir şey değildi, zihinseldi.

-Peki, bunu başardın mı?

-Evet, başardım. Ondan kurtuldum.

Yüzünü yine o şüphe dolu ifade bürüdü. 

-Onu öldürmedim merak etme, zihnimden çıkardım. Benim için öldü diyebiliriz.

-Güzel. Peki ya şimdi?

-Ne? Hala zihnimden dışarıda.

-Hayır, onu anladım. Şimdi özgürlük ne oldu senin için? Her şeyden kurtulmuşsun.

-Artık anlıyorum ki olay tamamen benimle ilgiliymiş. Kendi zihnimde kapana kısılmış bir haldeyim.

-Bu bir intihar mesajı değil, değil mi?

-Umarım.

Kısa bir sessizlik oldu. Dışarıdan sessiz ancak kalbimin davul gibi attığını hissedebiliyordum. Bahse girerim o bile kalp atışlarımı duyabiliyordu. Az önce tanışmamıza rağmen nedeni bilinmez bir şekilde beni çok etkilemişti. Ayrıca yüzü de gitgide daha tanıdık geliyordu. Belki de aşk filmlerinde geçen şu yaşamdan önce iki ruhun birbirini tanıması olayı gerçekti. Hayatımın aşkını bulmuş olabilir miydim? Aniden kendime öfkelendim. Ne kadar çabuk hoşlanmıştım bu yabancıdan. Bu kadar yalnız mıydım gerçekten?

-Ne kadar farklıymışsın.

-Nasıl yani?

-Hiç böyle biri olduğunu düşünmemiştim.

-E iyi de beni tanımıyordun.

-Evet ama...

Duraksadı.

-Dışarıda böyle gözükmüyorsun yani.

-Sen de ne dış görünüş meraklısıymışsın. Beni azıcık gördün diye hemen hakkımda fikir atıp tutmuşsun. Yok ismin şu olmalıydı, yok ben seni şöyle sanmıştım.

-Öyle demek istemedim ya. Neyse boş ver, açıklayamam.

-Hayır, sorun değil. Dış görünüş önemli sonuçta. Beni beğenmemiş olman normal.

-Ne? Trip mi atıyorsun bir de?

-İşte benim hakkımda yeni öğrendiğin bir şey daha.

- Gerçekten öyle demek istemedim.

-Yok canım, anlıyorum seni. Gerçekten dış görünüş ilk bakışta önemli.

-Bazı şeyler için evet.

-Sonuçta ruhlar âleminde yaşamıyoruz. Birisi bizi ilk gördüğünde, hakkımızda fikir sahibi olabilmesi için dış görünüşümüzden başka neyimiz var ki bakabileceği?

-Gözlerimiz var.

Şu anda sadece onunla konuşuyordum. Bunu bir insan hayatında kaç kere yapabilirdi ki? Sadece konuştuğun kişiyi dinlemek, tüm odağını ona vermek. O güzel sahilde bir süre daha muhabbet ettik. Benim işim hakkında, son zamanlarda neler yaptığımla ilgili konuştuk. Ardından ağzından beni kahreden o cümle çıkıverdi.

-Artık gitmem gerek.

Davul gibi atan kalbim şimdi hüzünlü bir kemana dönüşmüştü.

-Öyle mi?

-Evet, geç oldu.

-Doğru.

Ayağa kalktık ve birbirimize veda edip tamamen zıt yönlere doğru ilerledik.

*

Yatakta bir o yana bir bu yana dönüp duruyordum. Dünkü geceyi aklımdan atamıyordum.

-Aptal! Neden numarasını almadın ki?!

Yine geçen seferkiyle aynı saatte otelden çıkıp sahile gittim. Aynı yere oturdum. Artık bu manzara katman katman dejavu yaşatıyordu bana. Bu sefer de gelsin, telefon numarasını almadan bırakmayacaktım onu. Ancak kendimle dürüst olmalıydım. Gelmeyeceğini biliyordum,  yalanlar söylemenin bir mantığı yoktu. "Neden gelsin ki!? Tanımadığı bir adamı belki bir kere daha görebilir diye gecenin bu saatinde kim dışarı gelir!?" Arkadan hoş bir melodi kulağıma çarptı. Gençlerden erkek olan gitar çalıyor, kız arkadaşı da şarkı söylüyordu. Bu şarkıyı biliyordum. Adı Eternal Flame olmalıydı. Sözleri yüreğimi acıtıyor olsa da melodisi hoşuma gittiği için dinledim. Boş boş beklerken zamanın daha hızlı geçmesini sağlıyordu en azından. Şarkı bittiğinde kimsenin gelmediğini görünce tam umudu kesmiş kalkacaktım ki o tatlı sesi duydum.

-Nereye gittiğini sanıyorsun?! Daha yeni geldik.

-Ben mi? Bir yere gitmiyordum. Şöyle denize bir de ayakta bakayım dedim.

-Tamam öyleyse. Bak bakalım.

-Ah, muhteşem.

-İyi misin? Yeterince özgür hissediyor musun?

Onun tarafından hapishaneye alındığımı ve aslında onun kölesi olmaya başladığımı çaktırmamam gerekiyordu.

-Hiç bu kadar özgür olmamıştım!

Yan yana kumların üstüne oturduk. Yumuşacık kumu ellerimde hisseder hissetmez içimde huzur tohumları çimlenmeye başlamıştı.

-E söylesene, sen ne iş yapıyorsun?

-Kasiyer.

-Kasiyer mi!? Üzgünüm ama mesleğine saygı duymadığım biri ile konuşmaya devam edemem.

Bir anlık şaşkınlık ile suratıma baktı. Ardından ben gülünce olayı fark etti.

-Komikmiş...

-Eğer yüzünün halini görseydin ne kadar komik olduğunu anlardın.

-Bir daha insanlara şaka yapmadan önce duygularını incitip incitmeyeceğini düşünsen iyi edersin.

Neden böyle aptal davranmıştım ki! Aşk insanı gerçekten de mal ediyordu.

-Ben, özür dilerim.

Özür dilerken yavaşça omzuna dokundum. Sinirle çevirdiği yüzünü tekrar bana döndü. Gamzesi yine ortaya çıktı.

-Diyecek bir şey bulamıyorum.

-Şey nasıl mesela, yüzünün halini görmeliydin!

Omzuna dokunduğumda aramızdaki elektriği hissetmemek mümkün değildi. Bu sefer bir şeyler farklıydı. Bu sefer, bu sefer öbür seferler gibi olmayacaktı. Sonraki gün, ondan sonraki gün, ondan sonraki gün... Her gece aynı saatte kumsalda buluşuyorduk. Günler geçtikçe sohbetimiz daha da derinleşiyordu. Hatta ilk günler hep benim hakkımda konuşurken, artık onunla ilgili bir şeyler öğrenmeye başlamıştım. Hayatımda ilk defa tutsak olmak hoşuma gidiyordu sanırım.

-Baban, babanın alkol sorununun annen yüzünden mi ortaya çıktığını düşünüyorsun?

-Öyle düşünmüyorum. Zaten öyle. Annem o kadar sert biriydi ki… Bence birisi ile evlendiğin zaman onunla güzel vakit geçirmelisin. Evde; üstünüze doğan güneşin ışıkları içeriyi aydınlatmalı, burnunuza birlikte yapılan yemeklerin sıcak kokuları gelmeli, arka planda sadece sizin duyabileceğiniz mutlu şarkılar çalmalıdır. Ama bizim ev öyle değildi. Duvarlar hep griydi. Yerler soğuktu, evde tek duyabildiğiniz ses makinelerin anlamsız gürültüleriydi.

-Bizim ev tam hayalindeki gibiydi. Ta ki annem hastalığa yakalana kadar.

-Ne oldu?

-Siroz. Tedavisi yoktu. Annem hayatını kaybedince babam melankoli oldu. Yatak odasından dışarıya adımını atmıyordu. Birkaç ay ona ben baktım. Yemek yedirdim, kıyafetlerini yıkadım. Sonra komşuların tavsiyesi üzerine eve doktor getirtmeye başladık. Haftada üç gün gelip babamla konuşuyordu. Bu böyle bir süre sürdü ama babamı her görüşümde hayattan kendisini biraz daha çekmiş olduğunu anlayabiliyordum. Sonu çoktan yazılmıştı. Hiçbir şey bunu değiştiremezdi. Doktoru bırak, biricik kızı bile.

-Çok üzgünüm.

-O gün kendime söz verdim. Doktor olacaktım ve hiçbir hastamı ne olursa olsun ölüme terk etmeyecektim.

-Eğer çok istiyorsan hala olabilirsin. Hiçbir şey için geç değil.

Toparlandı.

-Ailen ile en son görüşmen nasıldı?

-Annem yine babamla kavga ediyordu. Ben de dayanamayıp birkaç önemli eşyamı aldım ve çıktım evden.

-On yedi yaşımda ayrı eve çıktım dediğin bu muydu?

-Evet. Evden kaçtım.

-Seni aramadılar mı? Yani, öylece kestiniz mi ilişkinizi.

-Evet. Babam peşimden gelmeye çalıştı ama çok sarhoştu. Onları son gördüğümdeki halleri, her zamanki halleriydi aslında. Annem sinirli, babam…

-Annene çok kızgınsın fakat babana değil misin?

-İkisine de çok kızgınım. Ama babamı seviyordum. Çocuğu için her şeyini verebilirdi. Etrafında olup bitenlerden bu kadar habersiz olmasaydı eğer, bu kadar hissizleşmeseydi çocuğuna bunu yaptırmazdı. Fakat anneme dayanabilmek için hissiz olması gerekmişti.

-Baban ile kendini bağdaştırıyorsun…

Şaşırmış ve sert bir ifade ile ona baktım. Bunu fark edince “Ne yaptım ben?” der gibi elini ağzına götürdü ve gözlerini kocaman açtı. Neden böyle saçma bir şey söylediğine benim gibi o da anlam verememiş olmalıydı.

*

-Sen özgürlüğünü kaybetmekten ne kadar korkuyorsan ben de ölümden o kadar korkuyorum işte. Keşke senin gibi ölümü özgürlük olarak görebilseydim.

-Ben öyle bir şey demedim. Yani, tam olarak değil… Ayrıca bu kadar korkunca da kendinle çelişiyorsun. Yaşamayı çok sevdiğin için ölümden korkuyorsun, ölümden o kadar çok korkuyorsun ki onu düşünmekten anı yaşayamıyorsun. Yani, ölü gibi bir şeye dönüşüyorsun. Korktuğun şey oluyorsun sonunda.

Bana hak verdiğini belli edecek şekilde kafasını salladı. “Bunun zaten farkındayım.” demek istiyordu.

-Hepimiz öyle olmayacak mıyız? Dünya yuvarlak, en çok neyden kaçarsan sonunda ona gelirsin.

-Ben gelmiyorum?

-Tutsak olmaktan korkuyorsun, sonunda tutsak olacaksın. Hatta belki de şu an tutsaksındır?

Ona delicesine âşık olduğumu biliyordu. Üstüme gelmesine izin vermeyecektim.

-Hiç de bile. Sen kendine bak asıl.

-Biliyorum, biliyorum... Ancak görüldüğü kadar kolay değil. Yürürken, uyurken, seninle burada otururken, her an sanki başıma bir şey gelecekmiş gibi hissediyorum. Ya tam ben asansördeyken deprem olursa? Ya bir gece evimin kapısını kilitlemeyi unutursam ve kötü kalpli biri içeriye girerse?

Kötü kalpli biri demesi çok hoşuma gitmişti nedense.

-Konu sadece ölmek değil. Ya yürürken bir motor kontrolünü kaybedip bana çarparsa ve hayatımın sonuna kadar felç kalırsam? Ya otobüste camdan dışarıyı seyrederken sert bir cisim fırlayıp gözüme girerse ve kör kalırsam? Veya kuaför saçımı keserken bir anlık kendini kaybeder ve elindeki bıçağı gözüme saplarsa?

-Bıçak mı? Ne biçim kuaförlere gidiyorsun sen?

-Makas işte ne haltsa. İnsanın ölmeyi isteyeceği zamanlar var, benim bile.

-Çok garipsin.

-Biliyorum, mantıklı bir açıklaması yok. Hastayım. Bu yüzden hep doktor olmak istemiştim, insanları böyle durumdan kurtarabilmek için.

-Doktorlardan nefret ederim.

-Neden?

-Ben...

-Doktorlarla sorun falan mı yaşadın?

-Hayır.

Kibarca elini yanağıma koydu ve başparmağıyla yüzümü okşamaya başladı.

-Bana her şeyi anlatabilirsin Mike. Neden doktorlardan nefret ettiğini, neden araba kullanamadığını.

Hızla elini ittim ve ayağı kalktım.

-Benim adım Jimmy!

-Biliyorum.

-Araba kullanamadığımı nereden biliyorsun?

-Sen söyledin.

-Ben mi?

Hava ağırlaşıyordu. Kendimi bayılacak gibi hissediyordum. Titremeye başladım.

-Benim gitmem lazım.

-Jimmy, özür dilerim.

*

-Selam.

-Merhaba.

-Hey, şu geçen günkü olay için özür dilerim. Üç gündür gelmedin, nerelerdeydin? Mesajlarıma da dönmedin?

-Otelde kalmayı tercih ettim. O olaya gelirsek, önemli değil.

-Sadece seni daha fazla tanımak istiyorum.

-Zaman geçtikçe tanıyorsun işte.

-Zamanımız kalmadı Jimmy, yarın gidiyorum buralardan.

-Ne!? Nereye? Seninle gelirim.

Ağlamaya başladı.

-Jimmy lütfen, lütfen! Bana yardımcı olmuyorsun!

-Ne? Ne diyorsun Elena? İyi misin?

Yanına gidip sıkıca sarıldım. Kendimi hazır hissetmediğim için gelmiyordum birkaç gündür, yoksa sevgim hiç azalmamıştı. Duygularımın yanlış anlaşılmasını istemiyordum. Çok korkardım bundan.

-Elena, ben her yere gidebilirim tamam mı? Sen nereye gidersen oraya gelirim.

-Mike, şimdi beni dikkatlice dinlemeni istiyorum.

-Benim adım Jimmy, Elena. Sen iyi misin? Ney...

-Ben seni seviyorum.

Hayatım boyunca duyduğum en güzel cümleydi bu. Üç kelime ancak bu kadar güzel bir cümle oluşturabilirdi ve birinin ağzına ancak bu kadar yakışabilirdi.

-Tamam işte! Gidelim buralardan.

-O kadar kolay mı sanıyorsun!?

-Neden değil Elena? Beni tanıyorsun zaten, ben yıll...

-Keşke sen de kendini benim seni tanıdığım kadar iyi tanısaydın.

-Ne diyorsun sen?

-Senin ismin Mike! Sen, lütfen Mike. Hatırlamaya çalış. Benim için, aşkımız için hatırla. Çocuğunu, eski eşin Rachel'ı.

Cebimden daha önce görmediğim bir çocuk ve kadın resmi çıkardı.

-Bunlar kim? Tanımıyorum.

Dizlerime çöktü.

-Mike lütfen! Lütfen kendini biraz zorla.

Gözlerimi kapadım ve zihnimin en karanlık yerlerine gittim. Başım dönmeye başlamıştı.

-Mike, bana bak.

Ayağı kalkıp iki eliyle yüzümü tuttu ve kendine yaklaştırdı.

-Mike, ben büyük bir hata yaptım. Başarısız oldum.

Elimi tuttu ve avuç içime çakıl taşları yerleştirdi.

-Hadi! Sıkıcı kavra onları, hisset. Sana ne anımsatıyor?

Keskin ve pürüzlü taşları avuç içimde gezdirdikçe yarattığı çizikleri kalbimde hissediyordum. Birbirlerine sürterlerkenki yarattıkları sesler bedenimin içinde yardım isteyen bir çocuk sesi gibi yankılanıyorlardı. Konuşacak gücü zor buldum.

-Neler oluyor!?

-Bir daha birbirimizi görmeyeceğiz, o yüzden bu son şansın. Lütfen hatırla.

Yüzü git gide bulanıklaşmaya başladı. Mavi gözleri bir sağ bir sola hareket ediyordu, ışıklar kararıyordu, denizin sesi gittikçe uzaklaşıyordu benden. İpin üstünde yürümeye çalışan acemi bir cambaz gibi dengemi kaybediyordum.

-Mike! Mike! Kendine gel.

-Kendime? Ben...

*

Gözlerimi açtığımda kendimi yatağımda yatarken buldum. Aniden telefonum titredi. Mesaj Elena'dan gelmişti. Acilen onunla sahilde buluşmam gerektiği yazıyordu. Üzerime hızlıca paltomu alıp çıktım.

-Merhaba.

-Selam.

-Gitmişsindir diye düşünüyordum.

-Daha değil.

Elena'yı daha önce hiç bu kadar endişeli görmemiştim. 

-Jimmy, hala benimle gelmek istiyor musun?

Hala mı? Ne zaman istemeyi bırakmıştım ki!

-Evet Elena, lütfen. Sen benim hayatımın aşkısın. Seni ne kadar sevdiğimi anlatamam, sensiz ne yaparım bilmiyorum. Sen benim karanlıkta fenerimsin, çölde yağmurum, denizde oksijenimsin Elena. Sensiz ne yaparım? Yolumu nasıl bulurum? Hayatıma nasıl anlam kattın bilemezsin. Sen yokken her günüm aynıydı. Ben karanlık bir odada tek başıma bekliyordum, sen gelip ışığı açtın.

-Ne yapacağım?! Ne yapacağımı bilmiyorum! Çok zor durumdayım Mike!

Elena'nın gözleri sulandı. Neden bu kadar çaresiz hissettiğine anlam veremiyordum. Ben de onunla gelebilirdim, bu çok kolay bir şeydi benim için. Hem kolay olmasa bile bu fedakârlığı göstermek benim kararımdı. Onu bu kadar zorlayan şey neydi? 

-Elena...

-Seni seviyorum!

-Ben de seni seviyorum! 

-Ama yapamayız.

-Neden? Sen zaten gideceksin. Bırak ben de geleyim.

-Nasıl gideriz?!

-Bu halde nasıl kalırız?

-Kalmayacağız ki.

-Ne?

Eğer buradan birlikte ayrılırsak Elena'nın acilen bir psikiyatriste görünmesi gerekiyordu. Yaşadığı ani duygu değişimleri ve anlamsız sözleri kafamı darmaduman etmişti.

-Kendime hâkim olmam gerekiyor... Profesyonelliğimi kaybedemem.

-Gerçekten anlamıyorum Elena.

Gözyaşlarını silip ayağı kalktı.

-Tamam, git al hadi.

-Neyi?

Ağlamaktan konuşamıyordu.

-Otele git, eşyalarını topla.

Dediğini yaptım. Otele girdim. Odama çıkıp valizimi hazırladım. Zaten fazla eşyam yoktu. On dakikadan kısa sürmüştü toplanmam. Tam çıkışa koşuyordum ki koridorda kalabalık bir grup yolumu kesti.

-Ne oluyor?

Hepsi kadındı ve beyaz doktor elbiseleri giyiyorlardı. İri olan elinde bir iğne ile bana doğru yaklaşmaya başladı. Korku içinde kaçmak için arkamı döndüğümde ise karşıma Elena çıktı. Ağlamaktan yüzündeki tüm makyaj suratına akmıştı, ayakta zor duruyordu.

-Elena?! Ne arıyorsun burada?! Neler oluyor!?

-Üzgünüm Mike ben, ben elimden geleni yaptım.

Ona sıkıca sarıldım.

-Hayır! Lütfen kurtar beni! Lütfen! Hayalini kurduğumuz şeyleri yapabiliriz.

-Özür dilerim Mike gerçekten, ben...

O sırada iri kadın beni arkadan yakaladı.

-Elena! Ne yapacaksınız bana?!

-Tek yapman gereken hatırlamak Mike, lütfen. Hatırladığını söyle! İtiraf et!

-Hiç mi sevmedin beni Elena, he!? Bir kez bile mi sevmedin? Her şey yalan mıydı? Sen de diğer doktorlar gibi miydin?

Arkamdaki kadın araya girdi.

-Bu kadar yeter.

Elena karşı çıktı.

-Hayır! Hatırlıyor işte görmüyor musun!?

-Gerçek olduğunu sen de biliyorsun. Her ne kadar bir hayali yaşamış olsak da hissettiklerimizin gerçek olduğunu biliyorsun. Seni üzen de bu!

Yaklaşıp beni dudaklarımdan öptü. Aniden onun haricindeki tüm sesler kesilmişti.

-Mike, eğer beni seviyorsan itiraf et, buradan kurtul. İyileşmeyi hak ediyorsun.

Son defa o melek yüzüne baktım. Gördüğüm son şeyin o olmasını istiyordum. Sonra sakince kulağına fısıldadım.

-Eğer beni birazcık olsun tanıyorsan Elena, sonsuza kadar tutsak yaşayacağıma özgür biri olarak ölmeyi tercih edeceğimi de zaten biliyor olman gerekirdi. 

-Hayır!

*

Elena yine telefonuna dalmıştı. İçeriden seslenen arkadaşını duymuyordu. Bağırmaktan boğazı yorulan kadın öfkeyle yanına gelip omzuna vurdu.

-Ah!

-Duymuyor musun!?

-Gördüğün gibi duymuyorum. Ne oldu?

-Yeni hastanın raporu geldi. Kendisi de birkaç güne burada olacak.

Uzattığı kâğıdı merakla aldı. Her doktorun özel hastası olduğu bu hastanede, hasta ile ilgili kişisel bilgilerin detaylıca öğrenilmesi tedavi sürecinin sağlıklı geçmesi açısından çok önemliydi.

-Hastanın tam ismi Mike Torres. Evet, bakalım nasıl birisin Mike Torres. Otuz beş yaşında. Bir çocuk babasıydı. Mesleği kasiyer. Birkaç yıldır alkol bağımlısı. Herhangi bir sabıka kaydı yok. Bir gün eve sarhoş gelip eşi ile kavga ediyor ve küçük çocuğu Thomas korkup evden kaçıyor. Ardından onu aramak için sarhoş halde arabaya binen Torres gece karanlığında kendi çocuğuna çarpıyor ve onu öldürüyor. Cinayetten yargılanan Torres'te zihinsel problemlerin ortaya çıkması üzerine, suçunu itiraf edene kadar buraya transfer edilmesine karar veriliyor. Zihinsel problemleri; geçmişini kurgulama, gerçekleri görememe, hayal dünyasında yaşama... Tehlikeli bazı belirtiler; doktorların çocuğunu kurtaramamasından dolayı onlara karşı duyulan nefret, eşinin ismini veya fotoğrafını gördüğünde saldırganlaşma, arabalardan aşırı korku, çocuğuna çarptığı yerdeki sert asfalttan dolayı eli ile sert bir taşa veya pürüzlü bir zemine dokunduğunda hırçınlaşma, gerçekleri hatırlamaya başladığında yaşadığı baş dönmesi, mide bulantısı ve tansiyon düşmesi.

-Nasıl, beğendin mi yeni hastanı?

-Bilmem. Göreceğiz.

-Bence çocuğunu öldüren pislikten başka bir şey değil. İşin de bu kısmını sevmiyorum işte. Ben iyi insanları iyileştirmek için doktor oldum, böyle şerefsizlerle uğraşmak için değil.

-Daha hastayı tanımıyorsun ki. Neler yaşadı da bu hale geldi kim bilir...

-Haklısın. Hiçbir şey o çocuğu geri getirmeyecek ama.

-Onu iyileştirmeyi başaramazsam zaten uyutulacak. Burada bitki gibi yaşamını sürdürecek. Ama itiraf ettirirsem cezasını çekebilir.

-Ne fark edecek ki?

*

Odaya girdiler. Elena kapıyı kapadı. Neden burada olduklarını biliyordu. Konu belliydi.

-Üzgünüm Elena, onu uyutmalıyız.

-Hayır! Onunla daha altı hafta geçirdim. Lütfen bana biraz daha zama...

-Bu ikinci oldu Elena! İki seferdir geceleri hastaneden kaçıyor. Dışarıda çok tehlikeli.

-O sadece kayıp biri. Sıradan bir insandan daha tehlikeli değil.

-Diğer insanlar? Kendi ağzın ile söylüyorsun. Farklı o.

-Bir şey yapmıyor ki. İkidir onu sahilde tek başına otururken buluyoruz. Onun hakkında yanılıyorsun. Hakkında biraz bilgi edindim. Onun bu hale gelmesinin asıl sebebi eşi Rachel olabilir.

-Ne?

-Evet, eşinin psikolojisi bozukmuş.

-Yalan söylüyordur! Zaten eşini kötüleyip duruyor. Kendine geldiği zamanlar hatırlasana.

-Hayır, sanmıyorum.

-Bence o zaten başından beri deliydi. Evlenmesinin sebebi de eşinin onu düzeltebileceğine inanıyordu. Erkekleri bilirsin.

-Pek bilmem doğrusu.

-Sonunda eşinin de psikolojisini bozdu.

-Çok nadir de olsa gerçekleri görebildiği zaman yalan söylemiyor. Bence eşine âşık oldu ve evlendiler. Sonrasında neler yaşandığını bilmiyorum fakat bir şekilde eşi sinirli, saldırgan bir hale geldi. Çocuğunu da bilerek öldürmedi ki!

-Alkollü araç kullanırken ezdi ama. Daha ilk gün kendin söylemiştin Elena. O bir katil. Dünyada milyonlarca iyi yürekli insan varken bir tane kötü yürekliyi iyileştirmek için neden bu kadar uğraşıyoruz.

-Ne yapalım? İşimiz bu.

-Evet. Sorun da bu. Artık işime olan inancımı yitirmeye başladım. Hani nasıl bir fabrikada bazı ürünler hasarlı çıktıklarında direkt yok ediliyorlarsa, nasıl fotokopi çekerken bir kâğıtta yanlış baskı olduğunda direkt öğütücüden geçirilip çöpe atılıyorsa; bazı insanlar da doğuştan kusurlularmış gibi geliyor bana. Düzeltmek için uğraşmaya gerek yok. Doğrudan silinmeliler.

İkisi de sessizce birbirlerine baktılar.

-Ne olursa olsun, onun bu şekilde sahilde dolaşmasına izin mi vereceksin hem? Eğer bir suça karışırsa bunları mahkemede de anlatabilirsin umarım.

-Lütfen, bana bir hafta daha ver. Aklıma bir fikir geldi.

-Al işte, bir bu eksikti.

-Hayır dinle, bu farklı. Geceleri dışarı çıkmasına izin verelim. Bırakalım kendi kurduğu hayatı yaşasın. İş seyahatine bir otele gelmiş, evli değil, babası alkolik, annesi gergin falan filan. Sonra ben de çaktırmadan onun gittiği sahile giderim. Yeni tanışıyormuş gibi yaparım. Yanına otururum, onunla dertleşirim. Zaten beni hatırlamıyor bile! Her sabah aynı şeyleri yaşıyoruz. Umurunda değilim ben. Ama dışarıda onun için farklı olacağım. Böylece onu kendime âşık edip gerçekleri hatırlamasını sağlarım. Onu uyutmayalım lütfen, bana bir şans daha ver. Herkes gibi hapishaneye yatırılması lazım.

-Söylediklerinde tutarsızlık var. Hem sen bu dediklerini başarabileceğinden emin misin? Yani aşk konusunda oyun oynanmaz.

-Hadi ama! Mavi lens alacağım, maviye bayılıyor. Ayrı...

-Senin âşık etmenden bahsetmiyorum aptal. O kırık kalpli, kayıp ruhlu bir erkek. Her türlü sahilde yanına gelen ve kendini ondan iyi tanıyan bir kadına âşık olacaktır. Asıl mesele... Sakın sen hastana âşık olayım falan deme.

-Bundan mı korkuyorsun? Merak etme, onunla altı haftadır birlikteyim. En ufak bir kıvılcım oluşmadı.

-Burada hastanenin içinde tabii ki kıvılcım oluşmaz. Ama orası dışarısı Elena, hem de sahil. Bak sakın! Bu her şeyi mahveder. Anladın mı beni?

-Onu iyileştirmeliyim. Ben bunun için doktor oldum. Bunun aşk ile alakası yok.

-Umarım gerçekten öyledir.

-Sakin ol, bir şey olmayacak.

-Ben bilmem. Sen dikkat et de.

-Rahatla.

-Ben rahatım zaten.

-Emin misin? Yüzünün halini görsen öyle demezdin.

-Şansını zorluyorsun.

-Ona âşık falan olmayacağım!

-Peki öyleyse.

-Tamamdır.

-Bir haftan var.

-Harika.

-Ne bir gün eksik ne bir gün fazla.

-Süper.

-Bu sana son şansım.

-Muhteşem.

*

Saat gece on bir olmuştu. İş için geldiğim California'da altıncı günümü bitirmek üzereydim. Altı gün diyorum ancak bana sorarsanız sanki haftalardır buradaymışım gibi hissediyordum.